Broadway-regisseur bereikt een zeldzame prestatie
Vijftien jaar geleden behaalde de opkomende theaterregisseur Alex Timbers een opmerkelijke prestatie: hij was nog maar begin dertig en had twee shows tegelijkertijd op Broadway. Nu 2026 aanbreekt, heeft Timbers dat doel nu overschaduwd: hij heeft er vier.
Timbers’ nieuwste, ‘All Out: Comedy About Ambition’, voegt zich bij zijn huidige hits ‘Beetlejuice’, ‘Just in Time’ en ‘Moulin Rouge! The Musical’, de winnaar van de beste musical van 2020 die hem ook een Tony Award voor beste regie opleverde.
“Als ik een stap terug doe en nadenk over wat de shows verenigt, proberen ze waarschijnlijk allemaal vreugdevolle ervaringen te zijn en shows waarbij het publiek wordt erkend”, zegt Timbers, nu 47.
Eerdere regisseurs die van vier gelijktijdige Broadway-producties genoten, zijn onder meer Joe Mantello in 2016, Casey Nicholaw ook in 2016 en Susan Stroman in 2001. Trevor Nunn deed het twee keer, in 1988 en 1995.
Timbers’ werk combineert vaak highbrow en lowbrow, oprechtheid en subversie. Zijn vier huidige Broadway-werken omvatten een jukebox-musical, een gekke filmaanpassing, een sobere en met sterren bezaaide geënsceneerde lezing en een geheugenspel-ontmoet-biomusical.
Een van de kenmerken van Timbers is het onmiddellijk doorbreken van de schijnmuur tussen de acteurs en het publiek, zoals wanneer de griezel Beetlejuice bovenaan zijn show verschijnt en zegt: “Al een ballad! En zo’n gedurfde afwijking van het originele bronmateriaal.”
“Het zijn allemaal soorten shows waarbij je vrijwel direct vanaf de sprong wordt aangesproken”, zegt Timbers, “waar er een soort omhelzing is van het live aanwezig zijn. Er is geen soort vierde muur.”
Timbers kende een doorbraakseizoen in 2010 toen twee van zijn shows Broadway bereikten: ‘The Pee-wee Herman Show’ en ‘Bloody Bloody Andrew Jackson’, die hij schreef en regisseerde. In de eerste jongleerde hij met wijlen Paul Reubens, visuele grappen en twintig poppen. De andere was een emo-gedreven rockmusical over de zevende Amerikaanse president, die in strakke broeken en eyeliner rondliep.
Timbers werkte verder aan de bewerking van ‘Rocky’ voor het podium, het uitgeklede Peter Pan-verhaal ‘Peter and the Starcatcher’ en met Talking Heads-frontman David Byrne aan zijn ‘America Utopia’. Voor ‘Here Lies Love’, het meeslepende discoverhaal van de Filipijnse ex-first lady Imelda Marcos, doorbrak hij letterlijk de vierde muur door het publiek te laten dansen met de sterren.
“Ik denk dat er iets rauwers en anarchistischers is dat een bepaald publiek wil. Iets dat diepgeworteld en vreugdevol is”, zegt Timbers. “Waar pop en high art elkaar ontmoeten, denk ik dat daar ook een groot deel van het publiek wil wonen.”
Timbers, die momenteel werkt aan een musical ‘The Princess Bride’, vermoedt dat het publiek van de toekomst van Broadway op zoek is naar hetzelfde soort shows waar hij naar op zoek is: out-of-the-box, enigszins gevaarlijke dingen die de vaardigheden van de ster maximaliseren en vreugde brengen.
“Ik denk dat het jongere publiek en het publiek dat traditioneel niet naar theater gaat, niet noodzakelijkerwijs op zoek zijn naar shows die specifiek in één genre passen. Ik denk dat ze op zoek zijn naar dingen die entertainment, emotie en verbinding maximaliseren”, zegt hij.
Timbers, een student van de geschiedenis van Broadway, kijkt terug naar de toekomst, geïnspireerd door de langlopende ‘Ziegfeld Follies’ uit de eerste helft van de 20e eeuw of ‘Hellzapoppin’, een enorm populaire muzikale revue uit de jaren dertig met komedie, muziek, clowns, publieksparticipatie en inhoud met volwassenenthema’s en dans, waarmee de tijdsgeest werd vastgelegd door voortdurend met de tijd mee te veranderen.
“Het waren al deze verschillende variatie-elementen die op een bepaalde manier heel populistisch aanvoelden, maar ook heel verfijnd, zoals de coolste date night op Broadway”, zegt hij. “Ik wil nagaan wat ‘Hellzapoppin’ 90 jaar geleden probeerde te doen en wat het voor het publiek deed.”
