Libanon wil de naam ‘Turkse koffie’ veranderen
In een actie die is opgezet als cultureel behoud heeft een groot horecasyndicaat in Libanon er bij restaurants en cafés in het hele land op aangedrongen om te stoppen met het gebruik van de term ‘Turkse koffie’ en in plaats daarvan ‘Libanese koffie’ te adopteren.
In een verklaring heeft het Syndicaat van Restaurant-, Café-, Nachtclub- en Patisserie-eigenaren in Libanon eigenaren van toeristische vestigingen gevraagd om menu’s en reclamemateriaal op dit gebied bij te werken.
“We dringen er bij alle toeristische instellingen, restaurants en cafés op aan om de naam ‘Libanese koffie’ te gebruiken in plaats van ‘Turkse koffie’ op menukaarten en in al het promotie- en reclamemateriaal, en om hun personeel te instrueren deze naam te gebruiken bij interactie met klanten”, aldus de verklaring.
Het syndicaat zei dat de verandering wordt ingegeven door de wens om “de Libanese identiteit te behouden”, vooral in de toerisme- en restaurantsector, die het omschreef als een belangrijke uitdrukking van het culturele en beschavingsimago van het land.
Volgens het syndicaat is koffie die in deze stijl wordt bereid – fijngemalen, ongefilterd en geserveerd in kleine kopjes – onderdeel geworden van het dagelijkse Libanese leven en een symbool van nationaal erfgoed.
“Het syndicaat benadrukt dat deze oproep tot doel heeft het nationale onderscheid in de horecasector te versterken. Het verenigen van de naam is een belangrijke stap in het uiten van trots op onze nationale identiteit en het Libanese erfgoed”, aldus de verklaring, waarin alle horecaprofessionals worden aangemoedigd om het initiatief te steunen.
Historisch gezien kwam koffie de regio binnen via complexe handels- en imperiale routes.
De drank bereikte Istanbul begin 16e eeuw vanuit Jemen, met koffiebonen uit Ethiopië.
In Anatolië ontstond een onderscheidende bereidingsmethode: bonen werden geroosterd, uiterst fijn gemalen en langzaam gebrouwen in kleine potten die bekend staan als cezve.
Deze techniek, samen met de rituelen rond het serveren en consumeren ervan, leidde tot wat internationaal bekend werd als ‘Turkse koffie’.
In de Ottomaanse samenleving was koffie meer dan een drankje: het was ingebed in het sociale leven, hofceremonies en tradities zoals waarzeggerij vanaf het terrein van de beker.
