Archeologen sporen voetsporen van mensen uit de ijstijd in het zuidoosten van Türkiye
Archeologen in de zuidoostelijke provincie Gaziantep ontdekken de miljoen jaar oude geheimen van het Pleistoceen, ook wel bekend als de ijstijd, door de migratieroutes en nederzettingspatronen van de vroegste menselijke bewoners van de regio in kaart te brengen.
Als onderdeel van het bijna drie jaar oude veldwerk voeren onderzoekers dagelijks onderzoeken uit over een afstand van maximaal 25 kilometer, waarbij ze rivierbeddingen en oude geologische afzettingen onderzoeken om bewijs van vroege menselijke activiteit op te sporen.
Tijdens deze slopende tochten heeft het team menselijke aanwezigheid geïdentificeerd in open landschappen, maar ook in voorheen ongedocumenteerde grotten en rotsschuilplaatsen waar oude overblijfselen al duizenden jaren bewaard zijn gebleven.
Na sinds 2023 uitgebreide onderzoeken in vijf belangrijke districten te hebben uitgevoerd, bereidt het team zich nu voor om zijn zoektocht uit te breiden naar andere delen van de provincie.
Projectlid professor dr. İsmail Baykara van de Universiteit van Gaziantep zei dat de regio een unieke plaats inneemt in het ijstijdonderzoek van Türkiye.
Hij merkte op dat bewijsmateriaal uit het Pleistoceen, daterend van ongeveer 3 miljoen jaar geleden tot ongeveer 10.000 jaar geleden, de kennis over het prehistorische verleden van Gaziantep hervormt.
Volgens de deskundige was de stad niet alleen een doorgangsroute voor de vroege mens, maar een regio waar gemeenschappen gedurende langere perioden leefden.
“Tijdens het Pleistoceen bood Gaziantep toegang tot grondstoffen, waterbronnen en geschikte omgevingsomstandigheden allemaal in één gebied,” zei Baykara.
Analyses van stenen werktuigen die tijdens de onderzoeken zijn ontdekt, geven aan dat de geschiedenis van menselijke aanwezigheid in de provincie bijna 1 miljoen jaar teruggaat, voegde hij eraan toe.
Volgens Baykara hebben sommige van de in de stad geïdentificeerde grotten het potentieel om de gevestigde Pleistocene chronologie van Anatolië aanzienlijk te beïnvloeden.
Deze bevindingen zijn ook cruciaal voor het begrijpen van menselijke activiteiten vóór de overgang naar het Neolithicum.
