Archeologen keren na een halve eeuw terug naar Oost-Turkije
Archeologische opgravingen in de oostelijke provincie Tunceli in Türkiye zijn na een onderbreking van bijna 50 jaar hervat, waarbij bewijsmateriaal is blootgelegd dat de bekende geschiedenis van de regio zo’n 7000 jaar terugvoert en een nieuw licht werpt op prehistorische nederzettingspatronen in Boven-Mesopotamië.
klasse = “cf”>
De opgravingen vinden plaats op de Tozkoparan Mound, een beschermde archeologische vindplaats in het Pertek-district, waar ontdekkingen belangrijke aanwijzingen opleveren over het leven in de regio tijdens de Neolithische en Chalcolithische perioden, zo meldde de krant Hürriyet.
Archeologisch werk in Tunceli begon voor het eerst in 1968 als onderdeel van reddingsopgravingen die werden uitgevoerd voorafgaand aan de bouw van de Keban-dam. Verschillende locaties werden onderzocht, terwijl paleolithische vuursteenwerkplaatsen werden gedocumenteerd in de buurt van Tozkoparan.
Het archeologisch onderzoek kwam echter na 1974 grotendeels tot stilstand, te midden van tientallen jaren van veiligheidsproblemen in de regio. De opgravingen werden pas hervat nadat de veiligheidsomstandigheden waren verbeterd en de opening van het Tunceli Museum in 2020.
Volgens het opgravingsteam dateren de diepste opgegraven lagen van de locatie uit het vijfde millennium voor Christus, wat erop wijst dat menselijke nederzettingen in het gebied ongeveer 7.000 jaar teruggaan.
klasse = “cf”>
Een van de belangrijkste ontdekkingen was het skelet van een kind dat tijdens het eerste opgravingsseizoen werd gevonden. Radiokoolstofdatering plaatste de begrafenis rond 4.300 voor Christus
Archeologen denken dat het kind mogelijk is overleden door ziekte of traumatisch letsel. De locatie van de begrafenis in een woonwijk suggereert dat prehistorische gemeenschappen mogelijk kinderen dicht bij hun huis hebben begraven als onderdeel van rituele praktijken die verband houden met rouw en bescherming.
DNA- en laboratoriumanalyses worden voortgezet in het Tunceli Museum.
Onderzoekers hebben ook massieve stenen muren blootgelegd die behoren tot wat zij omschrijven als een monumentaal bouwwerk.
Dergelijke grootschalige architectuur is ongebruikelijk voor die periode en heeft mogelijk gediend als ceremonieel gebouw of als elitewoning.
