Voormalig wachter wijdt zijn leven aan Konya’s Çatalhöyük
Wat begon als een kindertijd met het hoeden van schapen over de vlakten rondom de neolithische nederzetting Çatalhöyük, is uitgegroeid tot een levenslange inzet voor het behoud van een van de oudste stedelijke gemeenschappen van de mensheid voor Sadrettin Dural, een gepensioneerde wachter wiens autodidactische expertise internationale erkenning heeft gekregen.
klasse = “cf”>
Geboren in Küçükköy, een dorp ongeveer twee kilometer van het UNESCO-werelderfgoed, ontmoette de 63-jarige Çatalhöyük voor het eerst als herder. In 1993 werd hij aangesteld als wachter op de archeologische vindplaats, een rol die zowel zijn leven als zijn begrip van de geschiedenis veranderde.
Hoewel zijn officiële taken in 2001 eindigden, heeft Dural zijn banden met de 9.000 jaar oude nederzetting nooit verbroken. In plaats daarvan bleef hij de opgravingen nauwlettend volgen en werd geleidelijk aan wat archeologen omschrijven als een van de levende herinneringen van de plek.
Ondanks dat hij slechts een basisschoolopleiding had gevolgd, verdiepte Dural zich in de ontdekkingen die zich in Çatalhöyük ontvouwden. Door jarenlange gesprekken met archeologen en onderzoekers van over de hele wereld breidde hij zijn kennis uit van de neolithische nederzetting, waarvan de opgravingen het begrip van vroege menselijke samenlevingen hebben hervormd.
Zijn toewijding trok de aandacht van voormalig opgravingsdirecteur Ian Hodder, die hem aanmoedigde en begeleidde en hem tientallen uren instructie gaf om hem te helpen de geschiedenis van de plek nauwkeurig te interpreteren en over te brengen.
klasse = “cf”>
De samenwerking inspireerde Dural om over Çatalhöyük te schrijven. Zijn eerste boek werd later in de Verenigde Staten in het Engels gepubliceerd onder de titel Protecting Çatalhöyük en wordt als aanvullend leerboek gebruikt door de afdeling Antropologie van de Binghamton University. Later schreef hij nog een Turkstalig boek, Life in Çatalhöyük 9.000 Years Ago, dat ook in het Engels en Duits is vertaald.
Nu hij met pensioen is, bezoekt Dural de site nog steeds regelmatig om op de hoogte te blijven van nieuwe ontdekkingen en is hij van plan nog een boek over de nederzetting te schrijven.
Terugkijkend op zijn leven zei Dural dat het opgroeien met een spraakstoornis hem blootstelde aan pesterijen en hem uit de samenleving terugtrok. De ontmoeting met de internationale teams van archeologen die in Çatalhöyük werkten, veranderde zijn kijk echter fundamenteel.
“Zij hebben mede gevormd wie ik nu ben”, zegt hij. “Ik wilde die vriendelijkheid terugbetalen door kennis over Çatalhöyük te delen.”
