Türkiye onthult toeristische route die het oosten met de Zwarte Zee verbindt
Deze foto toont de Narman-feeënschoorstenen van de oostelijke provincie Erzurum.
Het Ministerie van Cultuur en Toerisme van Türkiye heeft een vierdaagse route gecreëerd die Oost-Anatolië met de Zwarte Zee verbindt om het binnenlands toerisme uit te breiden, waarbij kastelen, kloosters en natuurlijke monumenten in vier provincies in één route worden gecombineerd.
klasse = “cf”>
De Anabasis Noordelijke Route verbindt de oostelijke provincie Erzurum met de Zwarte Zee-provincies Bayburt, Gümüşhane en Trabzon. Het wordt gerund door het Türkiye Tourism Promotion and Development Agency (TGA) en is de derde route in het Ancient Cities Path-project van dit jaar, na Batman-Şırnak en het ‘Unknown Cappadocia’-circuit door Aksaray, Niğde en Kayseri. Reisbureaus bereiden zich voor om het als pakketreis aan te bieden.
De route is gebaseerd op Anabasis, waarin de Griekse schrijver Xenophon, een leerling van Socrates, vertelt over de terugtrekking van huurlingen ingehuurd door Cyrus de Jonge in 401 v.Chr. Nadat Cyrus stierf in de strijd om de Perzische troon, trokken de soldaten zich noordwaarts terug door vijandig gebied, winterweer en bergen. Hun kreet ’thalassa, thalassa’ (‘de zee, de zee’) bij het zien van de Zwarte Zee verbindt het oude verhaal met de kustfinale van de tour.
Dag één begint bij Erzurum’s Narman Fairy Chimneys, het ‘Land van de Rode Feeën’ genoemd en in 2018 aangewezen als natuurmonument; wind en regen vormden de formaties, rood gekleurd door geoxideerd ijzer. Haltes zijn onder meer de Rainbow Hills, het kasteel Engüzek en het uitkijkterras Pirinkayalar vóór het 10e-eeuwse Öşvank-klooster in het dorp Çamlıyamaç in Uzundere. Het is gebouwd onder de Bagratid-dynastie in Georgië en heeft nog steeds gekleurde stenen beelden, reliëfs en fresco’s; bezoekers verblijven in Erzurum.
Dag twee omvat het kasteel van Bayburt boven de rivier de Çoruh, bekend als Çinimaçin vanwege de tegels uit het Seltsjoekse tijdperk, vervolgens de Ulu-moskee uit het Seltsjoekse tijdperk, met zijn stenen muren en bakstenen minaret, de ondergrondse stad Aydıntepe en het Aydıntepe-plateau. De ondergrondse galerijen en gewelfde kamers hebben mogelijk in verschillende perioden onderdak geboden.
klasse = “cf”>
In Gümüşhane bewaart Satala in het dorp Sadak in Kelkit muren, baden en aquaducten van een Romeinse legioensoldaat. De dag eindigt in Süleymaniye, een voormalige mijnnederzetting gedeeld door Turken, Armeniërs en Anatolische Grieken, met een overnachting in Gümüşhane.
Dag drie gaat over de Kerstman in het dorp Dumanlı, een beschermde archeologische en natuurlijke plek die in de 16e tot 18e eeuw door mijnbouw is gegroeid. De zeven wijken bevatten meer dan 300 stenen huizen naast kerken; de Grieks-orthodoxe inwoners vertrokken na de bevolkingsuitwisseling van 1923. De Harmantepe Martelarenbegraafplaats, de berg Madur en de bergbaan van Forapark gaan vooraf aan een nacht in Trabzon.
De laatste dag omvat het Atatürk-paviljoen, de Çal-grot met zijn stalactieten, stalagmieten, ondergrondse beekjes en watervallen, Tonya’s beboste Canikdere-waterval en de Beşikdüzü-kabelbaan. Furtuna Mansion in Araklı en het Meisjesklooster, met zijn rotskerk op de hellingen van Boztepe, maken de route compleet. De moderne oprichter van Türkiye, Mustafa Kemal Atatürk, besloot in 1937 bij het paviljoen zijn eigendom aan de natie te schenken.
