Syrische mozaïekkunstenaar blaast familieambachten nieuw leven in na thuiskomst
De mozaïekwerken van Basil Barini trekken veel aandacht.
De familie Barini, die de Syrische oorlog ontvluchtte en haar toevlucht zocht in Türkiye, herbouwt hun mozaïek- en natuursteenkunstbedrijf in hun thuisland na jaren in ballingschap, vastbesloten om het ambacht te behouden en door te geven aan toekomstige generaties.
klasse = “cf”>
Muhammed Barini, een 85-jarige mozaïekmeester met 50 jaar ervaring, werd gedwongen vier fabrieken achter te laten toen de oorlog uitbrak en zijn familie hun toevlucht zocht in Türkiye.
De familie hervatte haar werk in Mardin en produceerde natuursteenmozaïeken die klanten in heel Türkiye en in verschillende landen, waaronder de Verenigde Staten, bereikten.
Na de val van het Syrische regime keerden de Barini’s terug naar huis, maar ontdekten dat alle vier de fabrieken die ze in de afgelopen vijf decennia hadden gebouwd volledig waren verwoest door bombardementen.
Niet afgeschrikt door de verwoestingen richtte de familie een nieuwe, middelgrote werkplaats op en begon ze tientallen mozaïekpanelen te produceren, in een poging de littekens van de oorlog door middel van kunst te overwinnen.
De familieleden bedankten het Turkse volk en de regering voor hun gastvrijheid en steun en zeiden dat ze een goed leven in Türkiye hadden genoten en in de jaren daar belangrijke projecten hadden voltooid.
klasse = “cf”>
Barini, die met binnen- en buitenlands marmer heeft gewerkt om honderden stukken te creëren, zei dat hij vele jaren in Türkiye en de Verenigde Staten had gewerkt.
Na de veranderingen in Syrië besloot hij naar huis terug te keren, in de overtuiging dat het ambacht nieuw leven ingeblazen moest worden in het land waar het oorspronkelijk vandaan kwam.
“We moeten terugkeren naar ons thuisland. Dit beroep en ambacht moeten terug naar ons land komen”, zei hij.
Barini zei dat er niets meer over was van hun vroegere werkplaatsen toen hij terugkeerde naar Syrië. Sindsdien heeft hij de productie hervat in een gehuurde ruimte in de Ayn Tarma-vallei.
“Alles hier was verwoest en we hadden niets meer. Nu zijn we weer begonnen met werken in onze nieuwe werkplaats en het repareren ervan. We zullen onze werkplaats beter maken dan voorheen”, zei hij.
Toen hij de arbeidsomstandigheden toen hij vijftig jaar geleden in het vak kwam, vergeleek met die van vandaag, zei Barini dat de productie dankzij moderne technologieën veel sneller is geworden.
“In de beginjaren deden we alles met de hand en met beperkte middelen. Tegenwoordig hebben lijmen, moderne slijpsystemen en waterstraaltechnologie het productieproces veel sneller gemaakt”, zegt hij.
Barini beschreef zijn passie voor het vak als volgt: “Ik voel me gelukkig als ik marmer aanraak.”
klasse = “cf”>
Hij voegde eraan toe dat hij zich onwel voelde als hij niet aan zijn werk was en dat hij door zou gaan met het maken van kunst zolang zijn kracht het toeliet.
“Ik ben erg blij als ik werk. Als ik niet aan het werk ben, kan ik dat geluk niet voelen. Als ik niet werk, voel ik me ziek. God zij dank, ik zal mijn beroep voortzetten zolang ik de kracht heb en kan ademen”, zei hij.
‘Syrië heeft ons nooit verlaten’
Basil Barini, die op 10-jarige leeftijd samen met zijn vader in Damascus marmer- en mozaïekkunst begon te leren, zei dat zijn familie nooit de vastberadenheid heeft opgegeven om het ambacht te behouden, ondanks de verwoestingen veroorzaakt door de oorlog.
Basil groeide op in een beroep met diepe wortels in Syrië en werd na het uitbreken van het conflict ook gedwongen het land te verlaten. Zijn familie zocht zijn toevlucht in Türkiye, terwijl hij enige tijd in Rusland doorbracht voordat hij zich herenigde met zijn familieleden in Türkiye.
klasse = “cf”>
Tijdens hun jaren in Türkiye voltooide de familie grote binnenlandse en internationale projecten. Basil zei dat ze aan een hippodroomproject in Izmir werkten en kunstwerken produceerden voor grote Amerikaanse en Canadese bedrijven die actief zijn in Türkiye.
Ze creëerden ook op maat gemaakte ontwerpen die waren afgestemd op de Turkse smaak. Basil leerde Turks en raakte vertrouwd met de cultuur van het land. Hij maakte talloze mozaïekportretten, waaronder die van Mustafa Kemal Atatürk, die veel aandacht trokken.
Terugkijkend op de terugkeer van het gezin zei Basil dat hun hoop om naar huis te gaan ondanks de ontberingen van de oorlog nooit was vervaagd.
“De oorlog dwong ons onze huizen te verlaten, maar Syrië heeft ons nooit verlaten. Het bleef altijd in onze harten. Ongeacht hoeveel tijd er verstreek, we droomden ervan terug te keren naar ons thuisland. Dit is ons land, en wat er ook gebeurde, we zouden terugkomen”, zei hij.
Basil zei dat de familie mozaïekkunst meer zag dan een middel om in hun levensonderhoud te voorzien, en hun werken gebruikte om sociaal lijden en historische gebeurtenissen over te brengen op toekomstige generaties.
Hun panels hebben een scala aan onderwerpen behandeld, van Jeruzalem en de Palestijnse kwestie tot de revolutie in Syrië, boten met migranten aan boord en de ervaringen van vluchtelingenkinderen.
Basil bedankte het Turkse volk en de regering voor de gastvrijheid en steun die de familie ontving tijdens hun jaren in Türkiye.
Hij zei dat de samenwerking met Turkse ambachtslieden nauwe banden tussen de twee gemeenschappen heeft bevorderd.
“Ik ben erg blij om samen te werken met Turkse meesters en om deze kunst te onderwijzen in het Damascus Museum. Dit beroep heeft bijgedragen aan het tot stand brengen van zeer mooie en diepgewortelde vriendschappen tussen de Turkse en Syrische volkeren”, zei hij.
Basil benadrukte het belang van het doorgeven van mozaïekkunst aan toekomstige generaties en zei dat het belangrijkste doel van de familie was om het ambacht in beide landen te laten bloeien, werkgelegenheid te creëren voor jonge ambachtslieden en bij te dragen aan de economieën van Turkije en Syrië.
