Kant van luxe, geld kan niet worden gekocht
Wat maakt een hotel echt uitzonderlijk? De restaurants met Michelinsterren, de historische architectuur of de onberispelijke service? Nu The Peninsula Hong Kong zijn honderdjarig jubileum nadert, biedt Managing Director, Vincent Pimont, een perspectief dat veel verder reikt dan gastvrijheid, van het behoud van culinair erfgoed tot de waarde van menselijke verbinding. De vraag is simpel: welke elementen van luxe kunnen worden gekocht en welke kunnen pas in de loop van de tijd worden gecultiveerd?
klasse = “cf”>
U kunt het beste marmer kopen, de meest gevierde architecten ter wereld opdracht geven, elke kamer uitrusten met de allernieuwste technologie en chef-koks met een Michelin-ster de leiding geven over uw restaurants. Met een voldoende genereus budget kan bijna elke zichtbare uiting van luxe worden nagebootst. Maar kun je de ziel van een hotel kopen?
The Peninsula Hong Kong werd geopend in 1928 en viert in 2028 zijn honderdjarig bestaan. Gedurende bijna een eeuw is het onderdeel geworden van de sociale geschiedenis van de stad. Vincent Pimont, Managing Director van The Peninsula Hong Kong, heeft eerder Peninsula-eigendommen in Beijing en Parijs beheerd en is van mening dat wat een hotel echt onderscheidt niet grandeur is, maar menselijke verbinding. “Het moeilijkste om te kopiëren is niet wat onze gasten zien, maar wat ze voelen.” Grandeur kun je kopen. De instincten, relaties en tradities die generaties lang zijn ontwikkeld, kunnen niet zo gemakkelijk worden gerepliceerd.
Eén manier om het karakter van een hotel te begrijpen is via de restaurants. Gaddi’s, het Franse restaurant van The Peninsula, opgericht in 1953, en Spring Moon, het Kantonese restaurant geopend in 1986, bieden twee voorbeelden van de relatie tussen gastronomie en tijd. Voor Pimont betekent een lang leven niet het verzet tegen verandering. Menu’s, ingrediënten en technieken kunnen evolueren, maar een restaurant moet trouw blijven aan wat het definieert. Bij Gaddi’s betekent dat bediening aan tafel en culinair vakmanschap; bij Spring Moon, de authenticiteit van de Kantonese keuken en de vaardigheden erachter. Toch verleent een lang leven alleen geen culturele betekenis. Het gaat erom hoe kennis overleeft. De geschiedenis van een restaurant krijgt betekenis als het vorm blijft geven aan wat er vandaag de dag in de keuken gebeurt.
klasse = “cf”>
Bij Spring Moon illustreert het behoud van traditionele dim sum, theecultuur en regionale culinaire kennis dit onderscheid. Pimont gelooft dat grote hotels een rol kunnen spelen bij het doorgeven van het gastronomische erfgoed van een stad aan toekomstige generaties. Maar de belangrijkste vraag is niet hoe lang een recept al bestaat; het is de vraag of er nog een generatie koks komt die weet hoe ze het goed moeten bereiden. Er is een dunne grens tussen het behoud van een culinaire traditie en het plaatsen ervan achter museumglas. Een levende traditie moet ruimte bieden voor evolutie en er tegelijkertijd voor zorgen dat vakmanschap wordt doorgegeven.
Het belang van mensen wordt nog duidelijker in een verhaal dat verband houdt met dat van Gaddi. Volgens Pimont bleef Chan Pak, die gasten verwelkomde toen het hotel voor het eerst werd geopend in 1928, meer dan vier decennia bij The Peninsula en werd uiteindelijk de manager van Gaddi’s. Zelfs vandaag de dag hebben sommige werknemers ouders of grootouders die in het hotel werkten. Pimont beschrijft de overdracht van een dienstverlenende cultuur als een vorm van leerlingwezen. Procedures kunnen worden aangeleerd, maar anticiperen op de behoeften van een gast, het opmerken van de kleinste details en precies weten wanneer te handelen zijn vaardigheden die door ervaring zijn verworven. Soms vind je de meest waardevolle kennis in een hotel niet in de archieven, maar in de herinnering van iemand die al tientallen jaren door dezelfde gangen loopt.
klasse = “cf”>
Toch betekent het hebben van een lange geschiedenis niet dat elke gewoonte behouden moet blijven. Er was ooit een incheckbalie van Cathay Pacific in de lobby van het hotel, zodat gasten hun vluchtformaliteiten konden vervullen zonder het gebouw te verlaten. Toen de reisgewoonten veranderden, verdween de dienst. De theedansen die ooit de inwoners van Hong Kong bij elkaar brachten zijn ook verdwenen, terwijl de traditie van afternoon tea in de lobby voortduurt. De filosofie van Pimont is eenvoudig: “Als iets maar in één tijdperk zinvol was, bedanken we dat en gaan we verder.” De echte vaardigheid ligt in het weten wat relevant blijft. Nostalgie en continuïteit zijn niet hetzelfde.
klasse = “cf”>
Zijn definitie van hedendaagse luxe is net zo onthullend. Een gast die om zes uur ’s ochtends in Hong Kong arriveert, wil niet tot drie uur ’s middags wachten om zijn kamer binnen te gaan. Het Peninsula Time-concept is precies rond dit begrip ontworpen. Voor Pimont “neemt echte luxe het wachten en de compromissen weg.” Het voorrecht hier is niet een extravagante voorziening, maar respect voor de tijd van een gast en het vermogen om een probleem op te lossen voordat het een probleem wordt.
De benadering van de groep ten aanzien van expansie roept een verwante vraag op over de relatie tussen groei en een lang leven. Pimont legt uit dat CEO Benjamin Vuchot niet gelooft in uitbreiden louter omwille van de expansie en dat de groep in decennia denkt in plaats van in kwartalen. Hij wijst op The Peninsula Istanbul, geopend in 2023, als voorbeeld van de wens om het maken van replica’s te vermijden. Interieurontwerper Zeynep Fadıllıoğlu, kunstadviseur Çağla Saraç, modeontwerper Arzu Kaprol en chef-kok Fatih Tutak droegen allemaal bij aan de identiteit ervan. Maar om tot een stad te behoren, is meer nodig dan het incorporeren van elementen van het esthetische erfgoed. Is de lokale identiteit van een hotel iets dat al vóór de opening kan worden ontworpen, of is het iets dat ontstaat door jarenlange interactie met de stad? Het voorbeeld uit Hong Kong suggereert dat dit laatste veel belangrijker kan zijn.
De eigen geschiedenis van het schiereiland weerspiegelt die evoluerende relatie. Aanvankelijk verwelkomde het hotel reizigers die per trein en schip arriveerden, maar geleidelijk werd het een van de sociale ontmoetingsplaatsen van Hong Kong. In de jaren zestig en zeventig maakte de nachtclub in de kelder, The Scene, deel uit van het nachtleven van de stad. Tegenwoordig blijft de lobby verschillende generaties bij elkaar brengen. Pimont ziet dit als een wederkerige relatie: de stad stimuleert het hotel om te evolueren, terwijl het hotel bijdraagt aan het sociale leven van de stad. De betekenis van het verleden van een institutie hangt uiteindelijk af van hoe zij een plaats blijft vinden in het heden.
Ten slotte stelde ik Pimont een vraag. Stel je voor dat je de Rolls-Royces, het marmer, de kroonluchters, het zilverwerk, de restaurants en zelfs het historische gebouw zelf weghaalt. Als hij maar één ding kon behouden waardoor The Peninsula The Peninsula kon blijven, wat zou dat dan zijn?
Zijn antwoord bestond uit slechts twee woorden: “Onze mensen.”
