Asador Etxebarri claimt de culinaire kroon

Asador Etxebarri claimt de culinaire kroon

Ik was vorige week in Lima, de hoofdstad van Peru, voor de uitreiking van de 50 beste restaurants ter wereld. Dit jaar claimde Asador Etxebarri, in het Spaanse Baskenland, de eerste plaats, gevolgd door Gaggan in Bangkok, Alchemist in Kopenhagen, Quintonil in Mexico City en Wing in Hong Kong. Elf nieuwe restaurants bereikten de top 50, waarbij Tuju uit São Paulo zijn debuut maakte op nummer 16. Kadeau in Kopenhagen klom ondertussen maar liefst 33 plaatsen naar nummer 8. Opnieuw was er sprake van aanzienlijke beweging op de ranglijst. Maar voor mij was het meest betekenisvolle resultaat van de avond het restaurant dat de eerste plaats behaalde.

Bittor Arginzoniz, de chef-kok achter Asador Etxebarri, is een van de stilste meesters van de gastronomie. Hij heeft geen behoefte om zichzelf voortdurend uit te leggen of van zijn kookkunsten een spektakel te maken. Jarenlang heeft hij op het Baskische platteland voor het vuur gestaan ​​met dezelfde vraag: hoe lekker kan een ingrediënt smaken? Zijn aandacht voor detail is zodanig dat hij zijn eigen kookgerei heeft ontwikkeld. Hij heeft het beheer van vuur getransformeerd in een buitengewoon nauwkeurige techniek, waarbij hij deze aanpast aan het karakter van elk ingrediënt. Jarenlang associeerde de gastronomische wereld innovatie met technische complexiteit. Toch laat Etxebarri zien dat technische verfijning zich niet hoeft aan te kondigen door complexiteit. Ik zie deze eerste plaats als een krachtige uitdrukking van respect voor echt vakmanschap.

Interessant genoeg ging de derde plaats naar Alchemist, een restaurant dat gastronomie transformeert in een gelaagde, theatrale ervaring. Aan de ene kant is er vuur en het ingrediënt in iets dat de puurste vorm benadert. Aan de andere kant een culinaire wereld waar kunst, technologie en decorontwerp nauw met elkaar verweven zijn. Voor mij spreekt dit contrast boekdelen. De toekomst van de gastronomie beweegt zich niet in één richting. Het gaat niet om eenvoud of spektakel, maar om hoe authentiek en coherent de gekozen aanpak van een restaurant werkelijk is. De impact die een restaurant maakt en het lawaai dat het genereert zijn twee heel verschillende dingen.

klasse = “cf”>

Zoals altijd heb ik uitzonderlijk goed gegeten in Lima. Ik heb veel te zeggen over de buitengewone diversiteit aan ingrediënten en de culinaire cultuur van Peru, maar die verhalen verdienen een eigen artikel. Voor mij is 50 Best nooit zomaar een prijsuitreiking geweest. Ik maak er ook een punt van om de 50 Best Talks-conferenties te volgen, wat ik altijd de moeite waard vind. Dit jaar trokken drie thema’s die besproken werden onder de titel ‘Food for Thought’ mijn bijzondere aandacht.

klasse = “cf”>

In een onderzoek onder 2.500 mensen, gepresenteerd door Andy Crossan van Lumina, zeiden negen van de tien respondenten dat ze ervaringen belangrijker vonden dan materiële bezittingen. Restaurants worden steeds meer beschouwd als een van de belangrijkste manieren om de lokale cultuur tijdens het reizen te ontdekken. Deze cijfers laten meer zien dan alleen een verschuiving in het consumentengedrag. Ze weerspiegelen ook een transformatie in de sociale betekenis van voedsel. Mensen zijn niet langer alleen op zoek naar een goede maaltijd. Ze willen verbinding maken met een cultuur, onderdeel worden van een verhaal en iets ervaren dat voor hen persoonlijk voelt.

klasse = “cf”>

Op de conferentie betwistten Joan Roca, Massimo Bottura en Søren Ledet het idee dat innovatie altijd het uitvinden van iets geheel nieuws moet betekenen. Ledet gaf een prachtig eenvoudig voorbeeld: innovatie zou niets anders kunnen zijn dan een wortel beter laten smaken dan ooit tevoren. Bottura betoogde ondertussen dat innovatie vereist dat we eerst alles leren wat we kunnen, en ons vervolgens bevrijden van de grenzen van die kennis. Joan Roca bracht nog een belangrijke overweging in de discussie: de balans tussen creativiteit en verantwoordelijkheid. Experimenteren vereist vrijheid, maar het runnen van een restaurant brengt financiële en menselijke verantwoordelijkheden met zich mee. Hoe duurzaam kan de creativiteit van een keuken werkelijk zijn als deze zijn team niet kan beschermen, duurzame relaties met zijn producenten kan opbouwen of zijn eigen economische voortbestaan ​​kan garanderen?

Een van de opmerkingen die mij het meest is bijgebleven, kwam van Joan Roca. Hij suggereerde dat restaurants in het tijdperk van kunstmatige intelligentie ‘heiligdommen van de mensheid’ zouden worden. Ik vind dit idee bijzonder belangrijk. Technologie vindt zijn weg naar bijna elk aspect van de restaurantactiviteiten: reserveringen, voorraadbeheer, gastvoorkeuren, operationele planning en meer. Toch blijven het lezen van de stilte aan tafel, het anticiperen op de behoeften van een gast voordat deze worden geuit of het reageren met oprechte warmte op een onverwacht moment, duidelijk menselijke eigenschappen.

Hetzelfde idee kwam naar voren tijdens de conferentiesessie gewijd aan dienstverlening: technologie moet niet worden gebruikt om mensen te vervangen, maar om ze meer tijd te geven om mens te zijn. Een feilloze service en oprechte gastvrijheid zijn immers niet hetzelfde. De regels van dienstbaarheid kunnen worden geleerd. Van welke kant je een bord serveert, hoe je een tafel dekt en hoe je een menu presenteert: het zijn allemaal vaardigheden die je kunt leren.

Om iemand het gevoel te geven dat hij echt gezien wordt, is echter meer nodig dan een reeks uit het hoofd geleerde regels. En die menselijke connectie reikt veel verder dan de gast. Hoe authentiek kan de ervaring van een restaurant zijn als het geen relatie heeft met de producenten, het werk van zijn medewerkers niet waardeert of niet verbonden blijft met de plek die het zijn thuis noemt? Dit is precies de reden waarom een ​​goed begrip van lekker eten, gedefinieerd door witte tafelkleden, dure ingrediënten en een onberispelijke presentatie, niet langer voldoende is.

Toen ik Lima verliet, dacht ik aan veel meer dan alleen de ranglijst van de beste restaurants ter wereld. Het stille meesterschap van Etxebarri, de grensverleggende creativiteit van Alchemist en de gesprekken op de conferentie boden allemaal verschillende antwoorden op dezelfde vraag: wat maakt een restaurant echt waardevol?

Misschien vereist het begrijpen van de toekomst van de gastronomie dat we niet terugkeren naar steeds ingewikkelder technieken, maar naar de oudste vragen van allemaal. Wat maakt een ingrediënt uitzonderlijk? Wanneer wordt vakmanschap meesterschap? Hoe zorgt de ene mens ervoor dat de ander zich oprecht verzorgd voelt?

Het feit dat de beste restaurants ter wereld zo diepgaand van elkaar kunnen verschillen, is op zichzelf al een grote rijkdom. Toch geloof ik dat wat de beste onder hen verenigt, niet alleen creativiteit is, maar de buitengewone ernst waarmee ze hun vak benaderen. Misschien ligt de toekomst van de gastronomie niet in groter spektakel, maar in grotere diepte.