Restauratie onthult architecturale geheimen van de Süleymaniye-moskee in Istanbul
Bij restauratiewerkzaamheden aan de Süleymaniye-moskee in Istanboel, een mijlpaal van Ottomaans design, zijn verborgen akoestische vaten in de koepel blootgelegd, evenals 16e-eeuwse decoratieve schilderijen en kalligrafie bewaard op een metalen oppervlak, wat een nieuw licht werpt op de technische technieken van architect Mimar Sinan.
De moskee, in opdracht van de Ottomaanse sultan Suleiman de Grote en voltooid op 15 oktober 1557, wordt beschouwd als Sinans ‘meesterwerk uit de gezelperiode’. Het bredere Süleymaniye-complex omvat religieuze scholen, een ziekenhuis, een openbare keuken en een badhuis, wat de Ottomaanse benadering van stadsplanning en sociaal welzijn weerspiegelt.
Kaya Üçer, universitair hoofddocent aan de Mimar Sinan Fine Arts University die aan de restauratie deelnam, zei dat het werk had bijgedragen aan het onderscheiden van architectonisch bewijsmateriaal van al lang bestaande populaire opvattingen over het gebouw. Eén ontdekking betrof de beroemde akoestiek van de moskee. Tijdens de restauratie hebben arbeiders ongeveer 20.000 kubieke meter steigers neergezet, waardoor specialisten delen van de koepel konden onderzoeken die niet toegankelijk waren vanaf de vloer.
“Toevallig vonden we tijdens reparaties aan enkele scheuren in de koepel kruiken op de bodem, naast stenen gebruikt,” zei Üçer. “Als je van onderaf naar de koepel kijkt, kun je ze niet zien. Maar van bovenaf begrijp je dat de openingen het geluid dat van beneden komt verzachten en echo’s voorkomen.” De schepen, verticaal geïnstalleerd in een zigzagpatroon met openingen aan de basis, werden onderzocht door middel van akoestische tests.
klasse = “cf”>
De koepel bevat ook uitgebreide bloemdecoraties in barok- en rococostijl, ondanks de oorsprong van het gebouw in de 16e eeuw. Onderzoekers onderzochten de geverfde lagen onder ultraviolet licht en door zorgvuldig te schrapen om eerdere ontwerpen te identificeren. Ze vonden sporen van een ander decoratief schema onder de bestaande versieringen, wat erop wijst dat verschillende ontwerpen waren getest voordat er één werd geselecteerd. Het restauratieteam heeft de overgebleven historische elementen behouden terwijl de zichtbare decoraties zijn gerepareerd.
Een ander ongebruikelijk kenmerk werd gevonden in de structuur die de kalligrafische inscriptie van de koepel ondersteunt. Hoewel het schrift traditioneel wordt geassocieerd met kalligraaf Ahmed Karahisari, wordt in historische documenten ook zijn leerling Hasan Çelebi genoemd, terwijl latere restauratiewerkzaamheden correcties door Abdülfettah Efendi in de 18e eeuw zouden omvatten. Üçer zei dat de achtergrond van de inscriptie een zinken oppervlak omvatte, vastgemaakt met grote spijkers, onder een met bladgoud bedekt houten frame. Het schrift op het metalen oppervlak leek te zijn ontworpen voor uitzonderlijke duurzaamheid. Het team identificeerde ook een ontbrekende letter in de inscriptie en herstelde deze, na overleg met kalligrafiespecialisten, in overeenstemming met de beoordeling van de wetenschappelijke commissie.
Elders onthulden schraapwerkzaamheden in de arcades van de moskee en de keizerlijke galerij originele decoratieve schilderijen uit de tijd van Sinan, waaronder rumi-motieven die veel werden gebruikt in de 16e-eeuwse Ottomaanse kunst. Ontbrekende secties werden gereconstrueerd op basis van overgebleven voorbeelden. Het team vond ook een kapot stuk van de waterpeilmeetconstructie van de fontein in een museum in de wijk Fatih in Istanboel en bevestigde dat het in het ontbrekende gedeelte paste.
klasse = “cf”>
Üçer zei dat de restauratie een periode had geduurd die vergelijkbaar was met de ruwweg zeven jaar durende bouw van de moskee en dat deze was ontworpen om de historische structuur te beschermen tegen een nieuwe grote ingreep gedurende ongeveer 50 jaar.
