De zon scheen half haar kamer binnen door de jaloezieën en zachtjes had ze Chopy opgezet, op deze zondagochtend om half 11. Wat voelde het zalig om nog even zo te kunnen blijven liggen dacht Zena, net toen haar moeder op haar kamerdeur klopte en meteen binnenstapte.

‘Nora?’ Zara hoorde een gekraak aan de andere kant van de lijn. Een lang nummer stond op het beeldscherm van haar telefoon, het moest Nora zijn, niemand anders die zij kende bevond zich op dit moment daar in Koerdistan. ‘Nora, ben jij het?’, vroeg ze nog eens, waarna ze een zachte ‘ja’ hoorde.

Zara kroop ineen op zijn bank, in zijn huis waar zijn ouders afwezig waren. Haar ogen huilden, ze voelden een diep verdriet. Het was over, het was klaar nu toch? Ze wilde niet meer verder. Lang had ze hier de moed voor moeten verzamelen, en nu kon ze niet zomaar weer aan hem toegeven. Daarbij was het onmogelijk, het zou nooit kunnen in de toekomst. En toch had hij haar gesmeekt het nog een kans te geven.

Toen haar nichten zagen dat ze erg moe leek en met haar gedachten elders was, stelden ze haar voor om boven even uit te rusten na de lange reis. Van dit voorstel gebruikmakend was ze in haar eentje naar de bovenste kamer gegaan in het huis waar al haar ooms van vaders kant groot waren gebracht en waar nu haar jongste oom met zijn gezin woonde.